کلبه ی چوبی کوچکی که من به همراه زنم جولیا و 4 فرزندم (جان، ویم، کاترین و الیزا) در آن زندگی می کنیم، در شمال دهکده ی زیبای اورنج  وسط مزرعه ای که پدرم تا وقتی زنده بود گاوهایش را در آن می چرانید، واقع شده. کلبه ای دوطبقه با سقفی شیروانی که سقفش با شاخه های انبوه نیشکر پوشیده شده است. بنای کلبه روی 12 ستون چوبی 1 مترو نیمی ساخته شده که باران وارد کلبه نشود. بعد از مرگ پدرم عهده دار رسیدگی به گاوهایش که تعدادشان به 15 عدد نمی رسید شدم ولی چون استعدادی در این امر نداشتم، آنها را را به سام مزرعه دار فروختم.در حال حاضر جان و الیزا در مزرعه مان اسبهای  مکزیکی اصیلشان را پرورش می دهند.

در کلبه ی سمت راست خانه مان بیلی نجار به همراه خانواده ی پر جمعیتش زندگی می کنند. نرده های جلوی خانه و میزناهارخوری و مبلمان خانه کار اوست. همسایه سمت چپمان خانم و آقای الیوت هستند که در میدان شانزا مغازه ی کوچک شیرینی فروشی دارند. خانم الیوت شیرینیهای خوشمزه اش را از صبح زود می پزد و آقای الیوت خوش اخلاق کار فروش شیرینیها را به عهده دارد. 

محل کار من اتاق زیر شیروانی کوچک طبقه ی دوم کلبه مان است. پنجره ی بزرگی دارد که تقریبا تمام دهکده  از پشت پنجره اش دیده می شود. محتویات اتاق زیر شیروانی به چند بوم نقاشی، ظروف رنگهای طبیعی، قلم های ساخته شده از موی اسب و چند تابلوی تمام شده در کنار پنجره، یک صندلی چوبی و  بقیه ی خرت و پرت های نقاشیم خلاصه می شود. 

14 پله از هال طبقه ی اول بالا می روم که به اتاق کارم برسم. نرده های چوبی بغل راه پله باعث می شود که بر ترسم از ارتفاع که از کودکی گریبانگیرم شده، فائق بیایم. 3 تا اتاق کوچک با در و دیوار و پنجره های چوبی و آشپزخانه ی کوچکی در طبقه ی اول کلبه ی کوچکمان واقع است. اتاق کوچکتر که از پنجره اش منظره ی زیباتری دیده می شود را جان و ویم استفاده می کنند. کاترین و الیزا هم شبها در اتاق وسطی می خوابند و در نهایت اتاق کنار آشپزخانه، اتاق خواب من و جولیاست.

احتمالا حدس زده باشید که کارم نقاشی است. از 6 سالگی دور از چشم پدر مزرعه دارم، نقاشی می کردم. کسی به من آموزش نداد، فقط با تمرین های مستمر و کشیدن صورتهای مزحک خواهر برادرهایم که همیشه با اردنگی هایشان موقعی که از طرح های صورتشان شاکی بودند، مواجه بودم، یاد گرفتم....

هرگز به این فکر نمی کردم که روزی با نقاشی کردن نان بخورم ولی علاقه ی شدیدم مرا به اینجا کشاند.   

طرح تابلوهایم را اکثرا از مناظری که از پنجره ی اتاقم دیده می شود، پرتره ی زنان و مردان روستا، طراحی گاوها و اسبها و سایر حیوانات الهام گرفته ام. در آمد ناچیزی دارم ولی لذت زیادی از کارم می برم. بیشتر وقتم را به مشاهده ی وقایع روستا از پشت پنجره ی اتاقم برای پیدا کردن طرحی برای نقاشی هایم سپری می کنم. هیچ کدام از 4 فرزندم علاقه ای به ادامه ی شغل پدرشان ندارند، همانطور که من علاقه ای به ادامه دادن شغل پر دردسر پدرم نداشتم. 

هر از گاهی برای کشیدن طرح هایم به بالای تپه ای در جنوب دهکده می روم. نمای دهکده را از 6 جهت مختلف کشیده ام. وقتی مشغول نقاشی در بیرون خانه هستم، کودکان روستا کنارم جمع می شوند و طرح صورتشان را برایشان می کشم.

اهالی دهکده نقاشی هایم را به ندرت می خرند. هر از گاهی پسران جوان دهکده نقاشی پرتره های خودشان یا معشوقه هایشان را سفارش می دهند که بندرت پول خوبی نصیبم می شود. دست فروشانی هم که از روستاهای مجاور برای خرید و فروش به روستا می آیند، قاب منظره هایم را به دهکده های دیگر می برند.

چند باری بارون استوکنا زمیندار دهکده به مناسبتهای مختلف، سفارش پرتره ی خانوادگیشان را داده. آخرین بار یکسال پیش بود که در 90 سالگی پدرش، سفارش طرحی از خانواده بزرگ 34 نفره شان را داد. 8 ماه برای کشیدنش وقت گذاشتم. از نتیجه ی کارم هم بارون و هم خودم راضی بودم. علاوه بر پول خوبی که با کشیدن این کار گرفتم، به مدت یکسال شراب مرغوبی که  خود خانواده ی بارون استفاده می کنند، برای ما هم فرستادند. 

عصر شنبه است همگی دور میز شام نشسته ایم، برای اولین بار جولیا اجازه می دهد چند لیوان بیشتر از شرابی که خانواده ی بارون برایمان فرستاده اند بنوشم با خودم فکر می کنم کارم به زودی پیشرفت می کند، به زودی با فروش کارهایم پولدار می شوم. می توانم به انگلستان، فرانسه، آلمان و روسیه بروم. با کشیدن پرتره ی پادشاهان و باقی بزرگان قصر پادشاهی، پول بیشتری گیرم می آید، خانه ی بزرگتری با مزارع بزرگتر در شهر برای جولیا و بچه ها می خرم. دیگر مجبور نخواهم بود برای به دست آوردن چندرغاز، پرتره های کج و کوله ی پولدارهای دهکده را بکشم. در همین افکار دلنشین بودم که از نشئگی حاصل از نوشیدن شراب فارغ شدم.. اووه عجب رویای شیرینی بود ولی حیف که رویایی بیش نبود. بعد از خوردن شام دوباره به اتاق زیر شیروانی می روم تا طرحی را که خانم الیوت برای سردر شیرینی فروشی شان سفارش داده، زودتر آماده کنم. شاید چند پنی بیشتر اجرت بدهد...   

به زندگی حد متوسط خودم با همین پیشه ادامه می دهم. در این اندیشه ام که مردم سراسر دنیا پس از مرگم برای نقاشی هایم مبالغ هنگفت می پردازند. نمی دانم شاید هم موزه ی نقاشی هایم جهانگردان زیادی را به روستای اورنج بکشاند.

بالاخره در 70 سالگی به دلیل ابتلا به بیماری تیفوس، در حالیکه مشغول ترسیم پرتره ی نوه هایم هستم، جان به جان آفرین تسلیم می کنم...

پ.ن1: این پست همینجا به مرور اصلاح خواهد شد. از خوانندگان عزیز خواهشمند است نظرات سازنده شون رو بنویسن.

پ.ن2: با محاسبه ای که یک دوست هندو برایم انجام داد، من در زندگی قبلی ام که مربوط به قرن 4 هجری شمسی می شود، مرد نقاشی در روستای زیبایی در اتریش بودم، این نکته ایده ای برای نوشتن این داستان برایم می دهد. قبلا توجه کنید که بنده اعتقادی به تناسخ نداشته و آنرا یکی از بدیهی البطلان ترین اعتقادات مذهبی می دانم.

چون هیچ دیدی نسبت به اتریش قرن 4 ام ندارم، روستا را در نقطه ی نامعلومی از زمین در نظر گرفتم.